Wageningen Global Sustainability Programme

Food Security Intelligence (FSI) heeft als doel een internationale gemeenschap van praktijkdeskundigen op te bouwen die normen, methoden en hulpmiddelen ontwikkelen. Doel is deze kennis te delen en in te zetten voor het gebruik van data om voedselzekerheidsresultaten te monitoren, maar ook om voorspellingen in verschillende contexten en op verschillende schalen te kunnen doen. Dit project onder the Wageningen Global Sustainability Programme draait om het concept van FSI. Hierbij wordt FSI gedefinieerd als een systeem voor de gezamenlijke generatie en uitwisseling van uitgebreide, toepasbare kennis over het voedsel- en afhankelijkheidssysteem. Het doel is om een specifieke groep belanghebbenden te helpen betere beslissingen te nemen bij het aanpakken van uitdagingen op het gebied van voedsel- en voedingzekerheid op een gekozen schaal, en om duidelijke waarde te bieden aan alle betrokkenen.

Het onderzoek binnen dit programma richt zich op vier specifieke casestudies. Deze cases vertegenwoordigen bestaande kennis-ecosystemen en verenigen diverse groepen belanghebbenden rondom specifieke voedselzekerheidsuitdagingen. Het belangrijkste doel is om deze ecosystemen te versterken door geschikte procedures, methoden en hulpmiddelen te ontwikkelen. Hierbij staan drie pijlers centraal: waarde, contextgevoeligheid en datarechtvaardigheid.

Een team van complementaire experts, samen met vijf promovendi, een postdoc en een EngD, werkt aan de ontwikkeling van:

• Minder belastende, tijdrovende en privacygevoelige methoden voor dataverzameling
• Geavanceerde analytische en machine learning-methoden voor de analyse, integratie en interpretatie van data
• Procedures en best practices om een eerlijke, veilige en rechtvaardige verzameling, toegang en gebruik van data te waarborgen

Daarnaast biedt het programma gerichte capaciteitsopbouw op het gebied van methoden en procedures aan leden van de FSI-gemeenschap. Dit biedt versterking van regionale capaciteiten op het gebied van data science en inlichtingen voor voedselzekerheid voor ten minste vier laag- en middeninkomenslanden in Afrika.

De interdisciplinaire onderzoek benadering omvat verschillende domeinen van impact en kennis en betrekt actief een diverse groep belanghebbenden. Deze belanghebbenden treden niet alleen op als dataleveranciers, maar ook als begunstigden van intelligentie. Het FSI project focust sterk op de ontwikkeling van benaderingen voor efficiënte, wederkerige, vertrouwelijke en rechtvaardige verzameling en uitwisseling van data en inlichtingen tussen belanghebbenden. Hierdoor zullen belangrijke vraagstukken rond voedselzekerheid aangepakt worden, in samenwerking met lokale gemeenschappen en de beoogde eindgebruikers.

De frequentie en omvang van verstoringen binnen hedendaagse agri-foodsystemen worden steeds onvoorspelbaarder. De veerkracht van deze systemen krijgt daarom steeds meer aandacht op politieke en zakelijke agenda’s, maar vraagt om een nieuwe aanpak. In 2024 stelde de Verenigde Naties in een rapport vast dat de huidige voortgang ernstig tekortschiet om de gestelde Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s) tijdig te realiseren. Om deze doelen te behalen, is opschaling van actie noodzakelijk.

INTRINSIC — wat staat voor Investigations, Narratives and Teachings on Resilience: Initiating Novel Scaling in an International Context — geeft gehoor aan deze oproep door te werken aan het opschalen van de veerkracht van boeren en andere actoren binnen onze voedselsystemen. Daarnaast werkt het onderzoeksteam aan een ‘post-SDG’-agenda. Dit project wordt gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Program van Wageningen University & Research (WUR).

INTRINSIC richt zich op het identificeren van intrinsieke eigenschappen die aantoonbaar preventief of reactief bijdragen aan de veerkracht van agri-foodsystemen ten tijde van economische, sociale of ecologische disrupties. Hiervoor bouwt het projectteam op de informatie en ervaringen van het Global Network of Lighthouse Farms(LHF), met name de LHF communities in Colombia, Cuba, Ethiopië, Indonesië, en de Kurdistan Regio in Irak. INTRINSIC ontwikkelt een roadmap waarmee deze intrinsieke eigenschappen voor veerkracht op brede schaal kunnen worden toegepast. Hiermee draagt het project bij aan het toekomstbestendig en veerkrachtig maken van landbouw- en voedselsystemen wereldwijd.

Wageningen University & Research hanteert een interdisciplinaire en wetenschappelijk onderbouwde aanpak om oplossingen te bieden voor mondiale uitdagingen, zoals vastgelegd in de Sustainable Development Goals (SDG’s) van de Verenigde Naties. Het streven van INTRINSIC om de intrinsieke veerkracht van agri-foodsystemen te versterken, sluit in het bijzonder aan bij  SDG 1 – geen armoede, SDG 2 – geen honger, SDG 13 – klimaatactie en SDG 17 – partnerschappen voor de doelen.

Naast het analyseren en toetsen van weerbaarheidsfactoren binnen de Lighthouse Farm Communities werkt INTRINSIC samen met vijf wereldwijde ontwikkelingsorganisaties aan vijf actiegerichte interventiepilots. Het onderzoeksteam bestaat uit promovendi, MSc en EngD studenten, postdocs, onderzoekspartners van het Lighthouse Farm netwerk, ontwikkelingsorgansiaties, en een  interdisciplinair WUR-team. Het team wordt ondersteund door een adviesraad van WUR-experts en (inter)nationale ontwikkelingsorganisaties.

Binnen het VN ‘Kunming-Montreal raamwerk voor biodiversiteit’ zijn Inheemse en traditionele gebieden (ITGs) cruciaal voor het behalen van doelen op het gebied van biodiversiteitsbehoud. Het project Area Based Conservation Futures (ABC Futures) initieert onderzoek om dieper in te gaan op vraagstukken rond door inheemse en lokale gemeenschappen geleide natuurbescherming. Voor deze inspanning ontvangt het project financiering van het Wageningen Global Sustainability Programme.

Het Kunming-Montreal raamwerk voor biodiversiteit werd eind 2022 aangenomen. Dit raamwerk erkent expliciet het belang van ITGs en de centrale rol van inheemse en lokale gemeenschappen in het beschermen van het natuurlijke erfgoed van de aarde. Tegelijkertijd staan deze gemeenschappen voor steeds grotere uitdagingen. Klimaatverandering, extractieve industrieën (zoals houtkap en mijnbouw), veranderingen in landgebruik en milieumisdrijven bedreigen zowel de biodiversiteit als de integriteit van hun leefgebieden. Nu lokale gemeenschappen steeds vaker worden gezien als "kampioenen van natuurbehoud", is er dringend behoefte aan meer inzicht in en ondersteuning van hun uiteenlopende strategieën en praktijken. Daar komt het project ABC Futures om de hoek kijken.

ABC Futures streeft ernaar het potentieel van door inheemse en lokale gemeenschappen geleide natuurbescherming verder te verkennen. Het onderzoek wordt in vier landenregio’s uitgevoerd: in Suriname, het Braziliaanse Amazonegebied, in en rond het Gorongosa Nationaal Park in Mozambique, en bij pastorale gemeenschappen in de noordelijke savannes van Kenia.

Het ABC Futures-consortium bestaat uit verschillende groepen van de Wageningen Universiteit, in samenwerking met internationale kennisinstellingen (CIFOR-ICRAF, Anton de Kom Universiteit, Resilience BV) en maatschappelijke partners (Fauna Conservation Suriname, Gorongosa NP, Nature & People as One Kenya, WWF Kenya). De samenwerking van wetenschappelijke kennis, lokale expertise en beleidsbetrokkenheid  is van belang voor de bescherming van biodiversiteit. Het project draagt bij aan meerdere Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s), waaronder SDG 13 – klimaatactie, 15 - leven op het land en 16 - vrede, justitie en sterke instellingen.

Wageningen University & Research speelt een coördinerende rol en brengt expertise in op het gebied van landschapsecologie, participatief onderzoek, beleidsanalyse en natuurlijk hulpbronnenbeheer. De filosofie van ‘crossing borders’ — het overbruggen van grenzen tussen disciplines, regio’s en kennisvormen — staat hierbij centraal.  Via activiteiten zoals nationale workshops en deelname aan internationale conferenties wil het ABC Futures-consortium een nieuw perspectief op biodiversiteitsbehoud bieden.
Onderkant formulier.

Mabisi is een gefermenteerde melkdrank die zeer populair is in het zuiden van Zambia. Het is niet in de winkel te koop maar door interdisciplinair onderzoek van de universiteiten in Zambia, Zimbabwe, Benin en Wageningen ligt certificering binnen handbereik. De video laat zien dat wat begon als onderzoek naar bacteriën kan leiden tot een inkomens- en positieverbetering van de vrouw op het platteland. 

In het zuiden van Zambia brengen de boeren hun verse melk naar de zuivelcoöperatie. Dat doen ze doorgaans op de fiets of lopend. Als uit de test blijkt dat de melk te laat bij de coöperatie is gearriveerd en dus niet kan worden ingenomen, kan er nog altijd mabisi van worden gemaakt. Die rol is weggelegd voor de vrouwen op de boerderij. Zij maken mabisi door de melk te zeven, over te gieten en een aantal uur tot een dag te laten staan. De bacteriën doen hun werk en de melk wordt zuur en dik. Vervolgens wordt het door de vrouwen verkocht langs de doorgaande weg.

Mabisi is populair en vindt gretig aftrek bij de verkoopsters. Veel automobilisten stoppen onderweg om een gevulde jerrycan mee naar huis te nemen. Het drankje bestaat al sinds mensenheugenis en menig Zambiaan zal vertellen dat het gezond voor je is. In de winkel is alleen de variant te krijgen die gemaakt is van gepasteuriseerde melk. Die wijkt af van de traditionele variant. Daarvoor bestaat ook geen vast recept of werkwijze. Het verschilt per boerderij hoe de melkdrank gemaakt wordt. Dat zorgt ook dat de Zambiaanse overheid zich zorgen maakt over de kwaliteit van deze traditioneel gefermenteerde melk. 

Samen met universiteiten uit Benin, Zimbabwe en Zambia heeft WUR Mabisi op allerlei vlakken onderzocht. Meer dan tien promovendi uit verschillende landen zijn sinds 2019 met mabisi aan de slag gegaan. Onder meer is gekeken naar de microbiologische samenstelling en de houdbaarheid, naar waardeketens, voeding en gezondheid, naar voedselzekerheid maar ook naar vrouwelijk ondernemerschap.  Al deze multidisciplinaire onderzoeken vallen samen in het project: "Traditioneel gefermenteerde voedingsmiddelen ter bevordering van voedsel- en voedzekerheid in Afrika" onderdeel van het Wageningen Global Sustainability Programme dat zo’n onderzoeksbrede aanpak stimuleert.

Alle onderzoeksresultaten bij elkaar opgeteld, kunnen leiden tot certificering van Mabisi. ZABS (Zambia Bureau of Standards) is nauw betrokken bij het project. Gezamenlijk zal een gedragscode ontwikkeld worden die de belangrijkste productieparameters vastlegt en reguleert. Denk aan de kwaliteit van rauwe melk en de pH-waarden van het eindproduct. Deze normen zijn cruciaal voor voedselveiligheid en het waarborgen van een consistente productkwaliteit. Die gedragscode is van wezenlijk belang voor certificering.

Dat zou veel betekenen voor het inkomen van de melkveehouders. De coöperatie kan zelf mabisi gaan maken en op de markt brengen. Het draagt ook bij aan de voedselzekerheid en de gezondheid van de Zambianen. Maar het heeft ook veel invloed op de positie van de vrouw op de boerderij. Zij is nu eenmaal de drijvende kracht achter deze populaire melkdrank. Ze bedenkt het recept, maakt het en verkoopt. 

Bosherstel is een natuur gebaseerde oplossing voor zowel ecologische als maatschappelijke uitdagingen, die zowel de natuur als de mens beïnvloeden. Het herstel van bossen staat dan ook hoog op de politieke agenda. In 2011 werd tijdens de Bonn Challenge het wereldwijde doel vastgesteld om tegen 2030 maar liefst 350 miljoen hectare aangetaste en ontboste gebieden te herstellen.
REFOREST-IT! benadrukt het belang van deze wereldwijde bosherstelambities, maar wijst erop dat portfolio aan restoratie opties nodig is. Opschaling van herbebossing is alleen mogelijk als rekening wordt gehouden met contextuele factoren zoals milieu, sociale omstandigheden en bestuur (ESG).

Daarom streeft REFOREST-IT! ernaar een portfolio van bosherstelmethoden (Forest Restoration Methods, FRM’s) samen te stellen. In dit portfolio wordt helder weergegeven welke voordelen elke methode biedt, afhankelijk van context specifieke indicatoren. Dit portfolio wordt samengesteld op basis van een evaluatie van vier verschillende bosherstelmethoden, onderzocht via vergelijkend onderzoek in drie landen (Brazilië, Ghana. Gebruik makend van een interdisciplinaire aanpak worden casestudies uitgevoerd in diverse milieu- en sociaaleconomische contexten. Zo’n benadering maakt het mogelijk om zowel algemene patronen te identificeren, alswel te kijken hoe lokale condities de uitkomsten van bosherstel beïnvloeden.

REFOREST-IT! benadrukt de noodzaak tot transformatieve veranderingen om aangetaste gebieden te herstellen. Het project werkt aan het herstellen van de balans tussen mens en natuur, met als doel een betere en duurzamere toekomst voor iedereen. 

De resultaten van dit door WGSP gefinancierde onderzoeksproject worden gedeeld met diverse beleidsmakers en restoratie en herbebossing organisaties die betrokken zijn bij de uitvoering van de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s). REFOREST-IT! sluit nauw aan bij de missie van Wageningen University & Research om de kwaliteit van leven te verbeteren en draagt met name bij aan SDG’s 1- geen armoede, 2 – geen honger, 13 – klimaatactie en 15 – leven op het land.

De mondiale biodiversiteit bevindt zich in een staat van ernstige achteruitgang, waarbij steeds vaker wordt gewezen op de mogelijkheid dat de aarde een zesde massa‑extinctie doormaakt. Conventionele strategieën voor biodiversiteitsbehoud binnen beschermde gebieden blijken niet toereikend om deze complexe problematiek te adresseren. Bovendien leiden dit soort benaderingen regelmatig tot spanningen met lokale gemeenschappen. Dit versterkt de roep om fundamentele, transformatieve veranderingen in het natuurbehoudsbeleid. Tegelijkertijd nemen conflicten tussen mensen en wilde dieren toe. Bestaande interventies, zoals compensatieregelingen, blijken in de praktijk maar beperkt effectief.

Onderzoeksproject CONNECT bouwt voort op bestaande ervaringen met het ontwikkelen en testen van een geïntegreerd instrument dat onvoorwaardelijke inkomenssteun biedt aan gemeenschappen die in of nabij ecologisch belangrijke beschermde gebieden wonen. Het project onderzoekt in welke mate zo’n mechanisme kan bijdragen aan zowel het verminderen van rurale armoede als het herstel van biodiversiteit.

Het onderzoek richt zich op de Great Lakes‑regio in Oost‑Afrika; een mondiale biodiversiteitshotspot. Binnen deze regio ligt de nadruk op twee nationale parken in Rwanda: Nyungwe National Park (NNP) en Volcanoes National Park (VNP. CONNECT is een samenwerking tussen onderzoekers van Wageningen University & Research (WUR), de Universiteit van Rwanda en de maatschappelijke organisatie 100WEEKS, met ondersteuning van diverse lokale partners. Tot deze partners behoort onder meer African Parks, een in Zuid‑Afrika gevestigde NGO die NNP beheert namens de Rwandese overheid. 

Dit Wageningen Global Sustainability Programme-project versterkt interventies door middel van een uitgebreid, transdisciplinair onderzoeksprogramma dat zowel processen als uitkomsten analyseert. Door de integratie van sociaaleconomische, sociologische en ecologische onderzoeksmethoden kunnen biodiversiteitsbescherming en de mitigatie van mens‑dierconflicten vanuit meerdere analytische perspectieven worden bestudeerd. Zes lokale promovendi voeren geïntegreerd onderzoek uit met als doel duurzame effecten op natuurbehoud te identificeren. De verwachte inzichten zullen belangrijke implicaties hebben voor mondiale strategieën en beleidsvorming op het gebied van biodiversiteitsbescherming.

Oliepalm is een omstreden gewas vanwege diens associatie met ontbossing, milieuverontreiniging en gebiedsconflicten. Het wordt verbouwd door grote bedrijven, maar ook door miljoenen boeren voor wie het een cruciale bron van inkomsten vormt. Tegelijkertijd is het het meest efficiënte olieproducerende gewas - gemeten in landgebruik en nutriënteninput per geproduceerde ton olie. De teelt levert betaalbare bakolie, vormt een essentieel ingrediënt in consumptiegoederen en genereert inkomsten voor producerende landen. Door de beperkte genetische diversiteit en de overheersende teelt in monoculturen zijn oliepalmplantages echter bijzonder kwetsbaar voor de uitbraak van plagen en ziekten. Om ecologische, sociale en klimaat gerelateerde redenen, wordt er steeds meer gebruik gemaakt van biologische nutriëntenbronnen, circulair gebruik van oliepalmresten, betere integratie met andere gewassen, vee of bomen, en een verminderd gebruik van pesticiden.

In Zuidoost Azië neemt basale stengelrot, veroorzaakt door Ganoderma boninense,toe. In Zuid Amerika worden plantages verwoest door knoprot, veroorzaakt door Phytophthora palmivora. Opmerkelijk is dat deze ziekten slechts op één continent voorkomen ondanks de aanwezigheid van beide pathogenen in beide regio’s. De onderliggende oorzaken hiervan zijn nog onvoldoende begrepen. Veranderende klimaatomstandigheden en teeltmethoden kunnen de frequentie en ernst van ziekte-uitbraken vergroten. Daarnaast neemt de kans dat ziekten zich tussen continenten verspreiden toe door globalisering. Dit kan aanzienlijke negatieve gevolgen hebben voor het levensonderhoud van boeren, de betaalbaarheid van palmolie, de winstgevendheid van bedrijven en de economische stabiliteit van producerende landen. De urgentie om gezamenlijk onderzoek te verrichten naar de dynamiek en drijvende krachten achter deze ziekte-uitbraken neemt dus toe. 

Het OIL CLiPS project, gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Program, integreert meerdere disciplines om deze problematiek in oliepalm producerende landen te onderzoeken. Het doel is niet het uitroeien van ziekteverwekkers, maar om grootschalige ziekte-uitbraken te voorkomen. Dergelijke uitbraken zijn het resultaat van complexe interacties tussen diverse factoren die contextafhankelijk zijn en aan verandering onderhevig zijn. Lineaire oorzaak gevolgrelaties die tot eenvoudige oplossingen leiden bestaan niet. Het project combineert expertise uit de fytopathologie, sociale wetenschappen/economie, agronomie en landbouwsystemen, en klimaatwetenschap en gewasmodellering. Onderzoekers uit Colombia, Indonesië en Wageningen University & Research werken samen om de complexe interacties die ziekte-uitbraken in oliepalm bepalen beter te begrijpen en om zo duurzame strategieën te ontwikkelen voor risicobeperking.

Koraalriffen zijn hotspots van mariene biodiversiteit, maar ze staan onder toenemende druk door klimaatverandering en groeiend toerisme. INREEF, gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Programme, wil middels diens onderzoek een balans bereiken tussen het beschermen van deze kwetsbare ecosystemen en het in stand houden van toerisme als lokale inkomstenbron. Om dit te doen ontwikkelt INREEF hulpmiddelen,  die mariene beschermde gebieden helpen omgaan met deze druk. Deze omvatten o.a.  interdisciplinaire onderwijsmodules, een governance‑toolbox en technologische interventies om afvalwatervervuiling door toerisme te verminderen. Het project ontwikkelt ook een digitaal dashboard dat de veerkracht van riffen monitort voor beleidsmakers, natuurorganisaties en toeristische ondernemers.

Het project versterkt lokale capaciteit, bevordert inclusieve besluitvorming en draagt bij aan governance‑modellen die ecologische integriteit verbinden met sociale en economische behoeften. INREEF werkt in Indonesië en het Caribisch deel van het Koninkrijk. Het onderzoek wordt uitgevoerd door dertien promovendi die mariene beschermde gebieden bestuderen als onderling verbonden sociaal‑ecologische systemen. Het onderzoeksproject brengt onderzoekers, lokale universiteiten, overheden, ngo’s en gemeenschapsstakeholders samen om strategieën te ontwikkelen die de veerkracht van mariene beschermde gebieden versterken. Door transdisciplinaire samenwerking te bevorderen werkt INREEF toe naar een toekomst waarin bloeiende koraalriffen en verantwoord toerisme kunnen samengaan.

Het Smart Indonesian Agriculture (SMART‑In‑Ag) programma, gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Programme, onderzoekt hoe landbouwtechnologieën die ‘smart’ zijn duurzaam kunnen worden toegepast in de Indonesische melkvee- en aquacultuursector. Tussen 2019 en 2026 bestudeert het programma hoe digitale hulpmiddelen, datasystemen en sensortechnologieën de productiviteit van kleinschalige bedrijven kunnen versterken en bijdragen aan nationaal beleid en de Sustainable Development Goals.

Onder leiding van WUR‑hoogleraar Henk Hogeveen verenigt SMART‑In‑Ag een breed interdisciplinair consortium. Veterinaire epidemiologen, economen, sociale wetenschappers, informatiespecialisten en onderzoekers uit planten-, mariene en dierwetenschappen werken samen met Indonesische partners. Zij streven ernaar technologie te ontwikkelen die aansluit bij lokale omstandigheden. Deze interdisciplinaire aanpak vormt de kern van het programma en leidt tot oplossingen die zowel technisch als sociaal haalbaar zijn.

Het onderzoek verloopt stapsgewijs: elke fase levert praktische inzichten op die nieuwe onderzoeksvragen genereren. Beginnend met het verzamelen van lokale gegevens, waarna context specifieke beslissingsondersteuning en interventies worden ontwikkeld. In latere fasen wordt onderzocht hoe deze innovaties in de praktijk functioneren en duurzaam kunnen worden opgeschaald.

De uitkomsten van het onderzoek dienen duurzaam en op de lange termijn toepasbaar te zijn v. Daarom worden belanghebbenden—zoals boerenorganisaties, overheden, universiteiten en bedrijven—actief betrokken, zodat nieuwe technologieën ook na afloop van het project kunnen worden toegepast. Met 10 promovendi uit verschillende disciplines wil het programma bovendien de interdisciplinaire onderzoekscapaciteit in Indonesië en Nederland versterken.

SMART‑In‑Ag streeft uiteindelijk naar duurzame smart‑farming toepassingen voor melkvee- en aquacultuurproducenten die lokaal toepasbaar zijn en berusten op blijvende interdisciplinaire samenwerking. 

Het SESAM onderzoeksproject onderzoekt hoe serious games besluitvorming kunnen verbeteren in gebieden waar water, landbouw en bossen samenkomen. Stakeholders hebben vaak verschillende of zelfs tegenstrijdige belangen. Doordat beleid voor waterbeheer, landbouw en bosbeheer meestal afzonderlijk wordt ontwikkeld, bestaat het risico dat bepaalde groepen onbedoeld worden benadeeld. SESAM pakt deze uitdaging aan door interactieve spellen te ontwerpen die lokale dynamieken zichtbaar maken. Gemeenschappen zijn daardoor beter in staat om effectiever deel te nemen aan ruimtelijke besluitvorming.

De serious games van SESAM functioneren als wetenschappelijke instrumenten voor het begrijpen van complexe sociaal‑ecologische systemen. Gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Programme simuleert het onderzoeksproject realistische interacties. Deze spellen helpen onderzoekers analyseren hoe ecologische, economische en sociale factoren gedrag beïnvloeden. Het programma wil kennis over bodem-, water- en landgebruik systemen toegankelijker maken. De spellen onderzoeken of en hoe ze systematisch kunnen worden ontworpen, geëvalueerd en opgeschaald. 

Een omvangrijk interdisciplinair team van MSc‑studenten, promovendi, postdocs en hoogleraren uit onder meer geo‑informatiekunde, hydrologie, bosbouw, sociologie en informatietechnologie werkt samen binnen dit project. Een internationale groep partners uit Afrika, Azië en Zuid‑Amerika ontwikkelt locatie specifieke en aanpasbare spelmodellen, die aansluiten bij verschillende landschappen. Samenwerking met lokale gemeenschappen staat centraal. Door de perspectieven en kennis van boeren, ngo’s en regionale instellingen te integreren, zorgt SESAM ervoor dat elk spel aansluit bij de ervaringen van degenen voor wie landgebruiksbeleid directe gevolgen heeft. 

SESAM wil serious gaming verder ontwikkelen als methodologisch kader voor duurzaam agroforestry‑beheer. Door gedeelde inzichten te genereren en collectief leren te stimuleren, draagt het programma bij aan meer inclusieve, geïnformeerde en veerkrachtige vormen van landschaps governance.

Het Eco2‑programma onderzoekt hoe mensen kunnen samenleven met wilde dierpopulaties in een regio die niet alleen een van de hoogste bevolkingsdichtheden ter wereld kent, maar ook ecologisch enorm onder druk staat: de Nijlvallei en haar wetlands. Nu landschappen en ecosystemen steeds sterker veranderen door menselijk toedoen, onderzoekt dit programma hoe bestaansmiddelen en biodiversiteit op een duurzame manier kunnen worden geïntegreerd en elkaar zelfs kunnen ondersteunen. In de video wordt het Eco2 project in beeld gebracht.

Eco2 richt zich op het in kaart brengen van de dynamiek van interacties tussen mensen en wilde dieren in zowel natuurlijke als kunstmatige wetlands in Egypte. Door te analyseren hoe mensen en dieren dezelfde ruimtes gebruiken en hoe milieudegradatie deze interacties beïnvloedt, brengt Eco2 de oorzaken en gevolgen van conflicten in beeld. Dit omvat onderzoek naar hoe ecologische druk te kampen heeft met de economische en sociale realiteit en hoe het besluitvormingsproces binnen lokale gemeenschappen beïnvloeden.

Het project brengt een interdisciplinair team samen van gedrags­ecologen, wildlife specialisten, ontwikkelingseconomen en sociologen, die nauw samenwerken met Egyptische onderzoeksinstituten, natuurbeschermingsorganisaties en overheidsinstanties. Dit diverse team wil een volledig beeld van de ecologische en sociaaleconomische systemen die mens–dierrelaties ondersteunen in kaart brengen.

Eco2 draagt bij aan capaciteitsopbouw door lokaal personeel te trainen in dataverzameling en ecologische monitoring. Hierdoor wordt het de onderzoeks- en natuurbeschermingsinfrastructuur in de regio op de lange termijn versterkt. Het programma streeft ernaar een kader te ontwikkelen voor “convivial conservation”: een benadering die menselijke en niet‑menselijke levensvormen wil integreren. Dit op een manier die ecologisch haalbaar en sociaal rechtvaardig is en bovendien is afgestemd op de unieke ruimtelijke en demografische omstandigheden van Egypte. Eco2 ondersteunt daarmee de ontwikkeling van duurzame strategieën die het samenleven ondersteunen.  Doel van dit soort ‘sustainable coexistence strategies’ is om ook het toekomstige natuurbeschermings­beleid langs de Nijl en daarbuiten positief te ondersteunen.

Wereldwijd staan rivieren onder toenemende druk door vervuiling, waterwinning en grootschalige infrastructurele ingrepen. Ook gemeenschappen die afhankelijk zijn van deze rivieren ondervinden hier de gevolgen van. River Commons, gefinancierd door het Wageningen Global Sustainability Programme, wil deze uitdagingen aangaan door nieuwe benaderingen te ontwikkelen voor de co‑governance van rivieren en hun omliggende landschappen. Het project is actief in Europa, Afrika, Azië en Latijns‑Amerika en brengt onderzoekers, beleidsmakers, maatschappelijke organisaties en oevergemeenschappen samen om rechtvaardigere en duurzamere vormen van rivierbeheer te ontwikkelen.

In het onderzoeksproject onderzoeken promovendi negen casussen van “river commons,” waarbij zij bestuderen hoe gemeenschappen hun rivieromgevingen organiseren, besturen en beschermen. Het onderzoek gaat uit van een model van horizontale onderzoeks­partnerschappen waarin lokale bewoners, boeren en vissers een centrale rol spelen bij het bepalen van onderzoeksprioriteiten. Het programma integreert academische expertise uit ecologie, hydrologie, techniek, sociologie en antropologie met volkse en inheemse kennis.

In het onderzoek worden meerdere conceptuele kaders verkend om rivieren te doorgronden, zoals juridische, ecologische en sociaal‑culturele perspectieven. Via “River Co‑Governance Labs” worden interacties tussen mens en rivier onderzocht met als doel bij te dragen aan de ontwikkeling van praktische oplossingen. Een digitaal platform zal kennisuitwisseling tussen landen faciliteren, waardoor onderzoekers en gemeenschappen van elkaars ervaringen kunnen leren.

River Commons werkt aan veerkrachtigere, rechtvaardigere en duurzamere rivier­toekomsten wereldwijd door transdisciplinair en transcultureel te combineren. Het onderzoek heeft als doel river governance te bestuderen en te transformeren. Het programma streeft ernaar de positie van inheemse gemeenschappen te versterken, inclusieve besluitvorming te bevorderen en nieuwe governance­modellen te inspireren die de ecologische, sociale en culturele betekenis van rivieren erkennen.